یو اس اس جان اف کندی؛ ناو هواپیمابر غول پیکر و ۱۱ میلیارد دلاری جدید ایالات متحده

کشتی سازانی که وظیفه ساخت جدیدترین ناو هواپیمابر غول پیکر ایالات متحده را بر عهده دارند عملیات نصب عرشه پرواز این ناو که بیش از ۷۸۰ تن وزن داشت را با استفاده از یک جرثقیل بسیار بزرگ نصب کردند و بدین ترتیب ساخت و نصب بخش های بزرگ و اصلی این ناو به پایان رسید. ناو هواپیمابر یو اس اس جان اف کندی، دومین ناو نیروی دریایی در کلاس فورد پس از یو اس اس جرالد آر فورد است که به دلیل مشکلات غیرمنتظره و افزایش هزینه های نگهداری، ورود آن به سرویس با تاخیر همراه شده است. نصب دماغه فوقانی ناو جان اف کندی در مرکز کشتی سازی نیوپورت نیوز اوایل این ماه باعث تکمیل شدن بدنه اصلی ناو شد که بیش از ۱٫۰۹۶ فوت (بیش از ۳۳۴ متر) طول دارد، بلندتر از طول سه زمین فوتبال.

ناو هواپیمابر USS Gerald R. Ford

آخرین قطعه بدنه اصلی این ناو نزدیک به ۸۰۰ تن وزن داشت که برابر با وزن ۱۳ تانک جنگی بزرگ است و ساخت آن یک سال و نیم به طول انجامیده است. بیش از ۳٫۲۰۰ پرسنل کشتی ساز و ۲٫۰۰۰ تامین کننده تجهیزات در ساخت ناو هواپیمابر جان اف کندی مشارکت دارند که قرار است اواخر سال میلادی کنونی به آب انداخته شود. در حالی که ایالات متحده تنها کشوری نیست که ناوهای هواپیمابر می سازد، اما هیچ کشوری تاکنون نتوانسته ناوی نزدیک به اندازه و بزرگی سوپرناوهای هواپیمابر کلاس فورد برسد که با انرژی هسته ای کار می کنند. برای مثال، تنها ناو هواپیمابر فعال چین که یک کشتی از کار افتاده و بازنشست شده اتحاد جماهیر شوروی بود، توسط این کشور خریداری شده و با ایجاد تغییراتی به اولین ناو هواپیمابر چین تبدیل شد.

بیشتر بخوانید: عملیات غیرممکن؟! آیا غرق کردن ناوهای هواپیمابر ایالات متحده امکان پذیر است؟!

شرایط روسیه در این زمینه حتی بدتر از چین است. تنها ناو هواپیمابر روسیه اکنون از رده خارج شده و به دلیل مشکلات و نقص های متعدد در حال تعمیر است. در حالی که ناوگان ۱۱ فروندی ناوهای هواپیمابر ایالات متحده همگی مدرن و توانمند هستند، ناوهای هواپیمابر کلاس فورد با مشکلات غیرمنتظره ای مواجه شده اند. ماه گذشته، قانونگذاران آمریکایی پس از مطلع شدن از این که ناوهای هواپیمابر فورد و کندی در ابتدای تحویل به نیروی دریایی توانایی استقرار جنگنده های نسل پنجمی و پنهانکار F-35 Lightning II روی خود را ندارند، از این موضوع ابراز نگرانی کردند.

ناو هواپیمابر USS Gerald R. Ford

در ماه می نیز نیروی دریایی تایید کرد که بالابرهای سلاح های پیشرفته روی ناو فورد، سیستم هایی که برای انتقال سریع مهمات و تجهیزات جنگی به عرشه ناو برای افزایش تعداد سورتی های پروازی و قدرت تهاجمی و ویرانگر کلی ناو حیاتی هستند، هنگامی که این ناو در اکتبر آینده اسکله ساختش را برای پیوستن به ناوگان نیروی دریایی ترک می کند به خوبی کار نخواهند کرد. قرار بود تعمیرات و رفع مشکل ناو فورد در ماه جولای به پایان بررسد اما مشکل سیستم پیشرانه، بالابرها و برخی دیگر بخش های ناو باعث شده که تاریخ دقیقی برای وارد شدن این ناو به سرویس تعیین نشود.

ناو هواپیمابر USS Gerald R. Ford

با این وجود گفته می شود که سازندگان ناوها و نیروی دریایی ایالات متحده با درس گرفتن از این نقص ها و مشکلات، اطمینان داده اند که وارد شدن ناو هواپیمابر جان اف کندی به سرویس طبق برنامه قبلی و در سه ماهه چهارم سال کنونی رخ خواهد داد، ناوی که برای ساخت آن تاکنون بیش از ۱۱٫۴ میلیارد دلار هزینه شده است.

بیشتر بخوانید: ۱۰ ناو هواپیمابر بزرگ و خوفناک دنیا؛ غول هایی که اقیانوس ها را تسخیر کرده اند

نوشته یو اس اس جان اف کندی؛ ناو هواپیمابر غول پیکر و ۱۱ میلیارد دلاری جدید ایالات متحده اولین بار در روزیاتو پدیدار شد.

ادامه مطلب / دانلود

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

در روز ۳ جولای ۱۹۶۹، درست ۱۷ روز پیش از آنکه نیل آرمسترانگ و باز آلدرین قدم بر سطح ماه بگذارند، اتحاد جماهیر شوروی دومین تلاشش را برای پرتاب راکت خود به نام N1 به ماه انجام داد. هیچ اعلام رسمی برای این عملیات محرمانه صورت نگرفت اما ماهواره های جاسوسی ایالات متحده نظاره گر نابودی کامل یکی از دو سکوی پرتاب راکت مورد نظر در مرکز آزمایش فضایی تیوراتام، قزاقستان بودند. اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان از این موضوع آگاه نبود اما امیدهای این کشور برای دستیابی به ماه نیز با خاکستر شدن این سکوی پرتاب در سال ۱۹۶۹ پایان یافت.

روس های هیچ وقت شانسی نداشتند

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

قصه راکت N1 اتحاد جماهیر شوروی و برنامه گسترده سفر به ماه در اتحاد جماهیر شوروی هنوز هم رازآلود باقی مانده به خصوص در مقایسه با برنامه آپولو. تاریخ نگاران هنوز هم بر سر این که چگونه و چرا برنامه فضایی پیشگامانه شوروی به یکباره در رقابت برای سفر به ماه عقب افتاده و هنگام قدم گذاشتن آرمسترانگ و آلدرین بر ماه، روس ها چقدر عقب بودند با یکدیگر اختلاف نظر دارند. حقیقت این است که تنها یک عامل در ناکام ماندن برنامه سفر فضانوردان شوروی به کره ماه دخیل نبود. بدون شک در باد پیروزی خوابیدن کرملین در ماجرای رسیدن آن ها به مدار زمین توسط اسپوتنیک و یوری گاگارین نقش مهمی در این موضوع داشت.

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

یوری گاگارین و سرگئی کورولف

رقابت های درونی بین رهبران برنامه فضایی شوروی- سرگئی کورولف، والنتین گلوشکو و ولادیمیر چلومی- نیز کمکی به پیشبرد برنامه این کشور برای رسیدن به ماه نکرد. اما از همان آوریل ۱۹۶۱، تصمیم گیران سیاسی ایالات متحده، سفر به ماه را به عنوان دستاوردی که به ا حتمال فراوان پیش از روس ها به آن دست خواهند یافت نشان کرده بودند و تنها دلیل نیز برتری اقتصادی و تکنولوژیکی ایالات متحده بود. به این موضوعات، حمایت کم حرارت ارتش اتحاد جماهیر شوروی از برنامه غیرنظامی فضایی کشور را اضافه کنید که بخش زیادی از هزینه های صنعت ساخت راکت را در اختیار داشته را نیز اضافه کنید تا مشخص شود که مهندسان فضایی شوروی هیچ شانسی برای سبقت گرفتن از ناسا در سفر به ماه نداشته اند.

داستانی تکراری و مداوم

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

حتی نیم قرن پس از این ماجرا، هنوز هم با تکه های جدیدی از تلاش گسترده و چند وجهی شوروی برای رساندن انسان به ماه روبرو می شویم. تنها در سال ۲۰۱۵ بود که جانشین دایره طراحی OKB-1 که توسعه راکت غول پیکر N1  را بر عهده داشت، جزییات مشکلات در حال افزایش برنامه سفر به ماه در اتحاد جماهیر شوروی را به تصویر کشید که یادآور مسیر دردناک و شکنجه وار طراحی ماموریت نهایی در پروژه آپولو بود. اسناد مربوط به آوریل ۱۹۶۳ نشان می دهد که مهندسان شوروی تنها تحلیل ۲۶ سناریو مختلف برای سفر به ماه را به پایان رسانده و تنها توانسته بودند آن ها را به ۴ معماری متفاوت تقلیل دهند که هنوز به مطالعه جزییات بیشتر قبل از انتخاب طرح نهایی نیاز داشت.

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

راکت N1

وقتی به گذشته نگاه می کنیم بسیار حیرت انگیز است که ببینیم این ۴ سناریو نهایی چه مقدار دور از معماری پایانی بوده اند. برای مقایسه در میانه سال ۱۹۶۲، پدران پروژه آپولو از قبل مکان های استقرار فضاپیما در مدار ماه و عناصر کلیدی سناریو پرواز و معماری تک پرتابی را تهیه و مشخص کرده و به همین دلیل راه برای توسعه سریع راکت Saturn V برای ماموریت های آپولو باز شد. حتی در این مراحل کاغذی اولیه که نیازی به سرمایه گذاری های مالی و تخصیص ابزارها و امکانات فیزیکی از جانب کرملین وجود نداشت، مهندسان اتحاد جماهیر شوروی حدود یک سال از همتایان آمریکایی خود عقب بوده و از آن به بعد نیز همه چیز برای روس ها در مسیر عکس در جریان بود.

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

چندین درگیری بر سر استفاده از پیشرانه ها و طراحی راکت آینده ماه و دیگر اختلافات استراتژیک در داخل این صنعت باعث پیچیده تر شدن و در نهایت به تعویق افتادن برنامه اتحاد جماهیر شوروی برای سفر به ماه شد. تنها در سال ۱۹۶۴ بود که مهندسان این کشور حمایت سیاسی لازم برای پیوستن به رقابت سفر به ماه را دریافت کردند که دیگر بسیار دیر شده بود. در ۴ سال بعد از این اتفاق هزاران مشکل تکنیکی و تست های پرواز ناموفق به بیشتر شدن شکاف بین آپولو و رقیبش در شوروی کمک کرد.

زمانی برای ساختن

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

وقتی که زمان ساختن راکت فرا رسید، اتحاد جماهیر شوروی با ضعف های جغرافیایی مواجه شد. برای مثال، سکوی پرتاب تیوراتام فاصله بسیاری از شهرهای بندری داشت و این بدان معنا بود که سرهم بندی و چینش مراحل پرتاب راکت به ماه در کنار یک ارتش از کارگران باید به استپ های لم یزرع و بسیار خشک قزاقستان منتقل می شدند. در نهایت، ضربه نهایی را سیستم اصلی پیشرانه راکت N1 به کرملین وارد کرد. در ابتدا طرح های مختلفی برای تجهیز N1  با موتورهایی با قدرت تولید بیش از ۶۰۰ تن نیروی پیشرانه وجود داشت اما نبود ماشین آلات ضروری و کمبود زمان، طراحان را مجاب کرد که به موتورهای بسیار کوچکتر ۱۵۰ تنی قناعت کنند. این بدان معنا بود که کل ۲۴ موتور (و وقتی که معلوم شد کافی نیست، ۳۰ موتور) باید به صورت کاملاً هماهنگ کار می کردند تا بتوانند این راکت غول پیکر را از روی سکو بلند کنند.

بیشتر بخوانید: حیواناتی که فضانورد شدند؛ از سگ و گربه تا مگس میوه و عروس دریایی

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

ساخت سایت پرتاب ثابت که به مهندسین امکان می داد زنجیره چند موتوری خیالی را روی زمین تنظیم کنند، نیز برای صرفه جویی در زمان و هزینه ها کنار گذاشته شد. بدین دلیل وقتی که موتورهای ظاهراً جدید به هم متصل شدند، می بایست در پروازی واقعی و روی راکت واقعی کار می کردند. اتفاقی که رخ نداد. در طی اولین تلاش برای پرتاب در ۲۱ فوریه ۱۹۶۹، این راکت پس از یک دقیقه و ۸ ثانیه پرواز به دلیل از کار افتادن سیستم پیشرانه سقوط کرد. اگر چه رهبران پروژه ناامید شدند اما این شکست باعث نشد که دست از تلاش بردارند زیرا کسی کشته نشده، سکوی پرتاب کاملاً سالم باقی مانده و راکت نیز توانایی نسبی خود برای پرواز (دستکم تا ارتفاع ۳۰ کیلومتری) را نشان داده بود. بسیاری از مهندسان پیشین پروژه N1  آنقدر شکست و سقوط دیده بودند که مورد اخیر را به مثابه یک خبر خوب می دانستند. از این رو تیم مهندسین شوروی ترغیب شد که هر چه زودتر دومین تلاش خود را برای پرتاب راکت N1  انجام دهد. دومین راکت N1  در تابستان ۱۹۶۹ به سکوی پرتاب رسید، بعد از اینکه آپولو ۹ و آپولو ۱۰ ماموریت های تمرینی خود را پیش از فرود واقعی روی ماه به اتمام رساندند که پیروزی ایالات متحده را بسیار قریب الوقوع نشان می داد.

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

در حالی که ششمین راکت Saturn V تعیین شده برای ماموریت آپول ۱۱ در حال آخرین بررسی ها در پایگاه کیپ کاناورال بود، دومین راکت N1 روس ها به سکوی پرتاب رسید. راکت N1  شماره ۵L در نیمه شب ۴ جولای ۱۹۶۹ پرتاب شد. وقتی که این راکت در عرض کمتر از ۱۰٫۵ ثانیه پس از بلند شدن به ارتفاع صد متری رسید، بخش هایی درخشان از دم آن جدا شد. سپس انگار که این شیء غول پیکر در هوا معلق و منجمد مانده و خیلی آرام به یک سمت خم شد. در نوک راکت، موتورهای فرار اضطراری روشن شده و کپسولی که قرار بود دو فضانورد را در خود داشته باشد به درون تاریکی برد.

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

با از کار افتادن سیستم کنترل پرواز در اثر انفجار موتور، راکت غول پیکر نتوانست دور از سکوی پرتاب به سمت بالا ادامه مسیر داده و با بخش زیادی از پیشرانه اش روی سکوی پرتاب افتاد. انفجار بزرگی که رخ داد تقریباً نیمی از دو مجموعه سکوی پرتاب را به طور کامل نابود ساخت، پروژه ای که سال ها برای تکمیل آن وقت صرف شده بود. تکه هایی از راکت در فاصله ۶ مایلی پیدا شده و گزارش هایی از شکسته شدن شیشه ساختمان هایی که در فاصله ۴ مایلی سکوی پرتاب قرار داشتند نیز مخابره شد.

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

همه چیز تمام شد

شکست دومین پرتاب، شکست اتحاد جماهیر شوروی در رقابت برای سفر به ماه را تثبیت کرد. در سال های بعد، راکت N1 دو پرتاب ناموفق دیگر داشت تا اینکه مقامات ارشد کشور در ژوئن ۱۹۷۴ این برنامه را به طور کلی متوقف کردند. با این وجود، اتحاد جماهیر شوروی همچنان به مشارکت در سفرهای فضایی انسان اداهم داد که از آن جمله می توان به راکت مشهور سایوز اشاره کرد اما رویای رفتن فضانوردان روسی به ماه در تابستان ۱۹۶۹ در سکوی پرتاب قزاقستان نابود شد.

بیشتر بخوانید: چرا بعد از فضانوردان پروژه فضایی «آپولو ۱۱» هیچ انسانی نتوانسته روی ماه قدم بگذارد؟

نوشته چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟ اولین بار در روزیاتو پدیدار شد.

ادامه مطلب / دانلود

حیواناتی که فضانورد شدند؛ از سگ و گربه تا مگس میوه و عروس دریایی

ناسا و دیگر آژانس های فضایی بسیار پیش از انسان ها، حیواناتی مانند میمون، سگ و گربه را به فضا بردند تا شرایط را برای زنده ماندن انسان پس از ترک زمین فراهم سازند. کشورهایی مانند ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه و چین از دهه ۱۹۴۰ و به عنوان بخشی از تحقیقات فضایی خود، حشرات، پستانداران، ماهی و خزندگان را به فضا فرستادند و برخی از آن ها حتی امروز نیز به فرستادن حیوانات به فضا ادامه می دهند. برخی از این حیوانات برای بررسی تاثیر فضا روی موجودات زنده به خارج از زمین فرستاده شده و دانشمندان سعی کردند اطمینان حاصل نمایند که این حیوانات زنده به زمین بازگردند تا بتوان آن ها را مطالعه کرد، اگر چه بسیاری از این حیوانات در حین سفر یا پس از آن کشته شدند.

حیوانات فضانورد

برخی از این حیوانات در جریان تقلای کشورهای بزرگ برای داشتن برتری نسبت به دیگران به فضا فرستاده شده و از همان ابتدا مشخص بود که بازگشتی در انتظار آن ها نیست. بر اساس بیانیه سازمان ناسا: «علیرغم از دست رفتن های متعدد، این حیوانات به محققان چیزهای بسیار زیادی آموختند که بدون وجود آن ها امکان یادگیری آن ها وجود نداشت. بدون تست های حیوانی در اولین روزهای برنامه فضایی انسان، برنامه های شوروی و ایالات متحده می توانست با از دست رفتن تعداد زیادی انسان همراه باشد». در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با برخی از مشهورترین، مهم ترین و البته عجیب ترین حیواناتی که به فضا فرستاده شده اند آشنا کنیم.

حیوانات فضانورد

مگس های میوه اولین حیواناتی بودند که به فضا فرستاده شدند و ناسا همچنان به فرستادن این حشرات به پایگاه فضایی بین المللی برای کمک به درک تاثیرات فضا بر جسم انسان ادامه می دهد. ناسا تاکید کرده که «برای بسیاری از افراد، مگس های میوه تنها موجودات موزی هستند که اطراف موزهای خراب شده و دیگر میوه های فراموش شده می چرخند اما مطالعه آن ها می تواند به بررسی اثرات ماموریت های فضایی طولانی مدت روی بدن فضانورد و چگونگی عکس العمل بدن نسبت به محیط جدید و استرس زا کمک کند». جالب اینکه نزدیک به ۷۵ درصد از ژن های بیماری های انسانی مشابه ژن های مگس میوه هستند و نگهداری از این حشرات به تجهیزات و هزینه های بسیار پایینی نیاز دارد.

حیوانات فضانورد

آلبرت ۲

ناسا فرستادن میمون به فضا را از سال ۱۹۴۸ آغاز کرد که آغاز سنت دیرپا و قدیمی آژانس های فضایی جهانی برای بررسی تاثیرات سفر در فضا بر روی بدن انسان بود. اولین میمونی که به فضا فرستاده شد آلبرت ۱ نام داشت که در ژوئن ۱۹۴۲ با استفاده از راکت وی-۲ از نیومکزیکو به فضا پرتاب شد اما در مسیر پرواز به دلیل خفگی کشته شد. نبود اسناد ثبت شده و ناشناخته بودن پروژه باعث شد که آلبرت قهرمان بی صدای عرصه حیوانات فضانورد باشد. میمون دوم با نام آلبرت ۲ در سال ۱۹۴۸ به فضا رفت اما در بازگشت و در لحظه برخورد سفینه اش با زمین کشته شد. در کل ۵ میمون با نام های آلبرت به فضا پرتاب شدند که همگی در جریان ماموریت جان باختند. یوریک اولین میمونی بود که در سال ۱۹۵۱ به فضا فرستاده شد و برای مدتی زنده ماند اما ساعاتی پس از بازگشت به زمین همراه با برخی از موش هایی که همراه او به فضا فرستاده شده بودند درگذشت. در این مدت، اتحاد جماهیر شوروی نیز چندین میمون به فضا فرستاده بود.

حیوانات فضانورد

میس بیکر

تا سال ۱۹۵۹ هیچ یک از میمون های فضانورد فرستاده شده توسط ناسا به فضا زنده نماندند. اولین نخستی که در سفر به فضا و پس از آن زنده ماند، میس بیکر بود که در سال ۱۹۵۹ به فضا فرستاده شد. همراه او یک میمون دیگر به نام ایبل به فضا فرستاده شده بود که پس از پایان سفر و روی میز تشریح به دلیل اثرات بیهوشی درگذشت اما میس بیکر تا سال ۱۹۸۴ زنده بود و در سن ۲۷ سالگی در اثر از کار افتادن کلیه درگذشت. ناسا این میمون را همراه با چند میمون دیگر از بازاری در میامی خریداری کرده بود و پس از تست های فراوان برای شناسایی بهترین گزینه میمونی برای فضا، میس بیکر برای این ماموریت انتخاب شد. قبر این میمون ماده اکنون در مرکز فضایی و راکتی ناسا در آلاباما است و روی قبر او نوشته شده که میس بیکر اولین حیوان آمریکایی است که به فضا سفر کرده و زنده بازگشت. آمریکا، اروپا و روسیه در دهه ۱۹۹۰ فرستادن میمون به فضا را متوقف کردند.

حیوانات فضانورد

ناسا اولین موش را در سال ۱۹۵۰ به فضا فرستاد که این موش در بازگشت و در جریان برخورد سفینه با زمین کشته شد. اگر چه این موش زنده نمایند اما تصاویری از او در شرایط بی وزنی گرفته شده است. ناسا به فرستادن موش به فضا ادامه داد، کاری که توسط فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی نیز انجام گرفت. آژانس های فضایی امروزه نیز برای داشتن درکی بهتر از تاثیرات ترک کره زمین بر روی فضانوردان دست به پرتاب موش به فضا می زنند. در آوریل ۲۰۱۹، ناسا در ویدیویی، بی وزنی موش در پایگاه فضایی بین المللی را به عنوان بخشی از یک مطالعه در مورد تاثیرات ماموریت های طولانی مدت فضایی روی بدن فضانوردان منتشر کرد. محققان ناسا دریافتند که در فا نیز موش ها رفتارهای معمولی خود مانند حرکت کردن در داخل قفس، لیسیدن بدن خود و دیگر موش ها و غذا خوردن را ادامه می دهند اما راه های جدیدی برای کنار آمدن با بی وزنی نیز پیدا می کنند.

حیوانات فضانورد

لایکا

لایکا، سگ روسی، اولین حیوانی بود که در سال ۱۹۵۷ در مدار زمین قرار گرفت و مشهورترین حیوانی است که تاکنون به فضا فرستاده شده است. لایکا یک سگ ولگرد در شهر مسکو بود که به فضا رفت اما سفر او یک طرفه بود زیرا هیچ برنامه ای برای بازگشت او به زمین وجود نداشت. به همین دلیل به نظر می رسد که لایکای بیچاره تنها چند ساعت پس از رسیدن به مدار زمین زنده مانده است. آدیلیا کوتوفسکایا، زیست شناس روسی که لایکا را برای سفر فضایی اش آموزش داده بود در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۷ چنین گفت: «از او خواستم که ما را ببخشد و در حالی که برای آخرین بار او را نوازش می کردم حتی به گریه افتادم».

بیشتر بخوانید: اتفاقات باورنکردنی که در سفر به فضا برای شما رخ خواهد داد

حیوانات فضانورد

بلکا و استرلکا

ناسا نیز گفته است که سفر این سگ به فضا باعث شد که این سازمان برای انجام برنامه های خود برای سفر به فضا ترغیب شوند. اگر چه لایکا معروف ترین سگ فضانورد بود اما اتحاد جماهیر شوروی سگ های دیگری نیز به فضا فرستاد. این ابر قدرت از سگ های ماده بی خانمان که از لحاظ تئوری توانایی بیشتری در مقابله با شرایط زندگی سخت داشتند استفاده می کرد. در سال ۱۹۶۰، دو سگ به نام های بلکا و استرلکا به اولین حیواناتی تبدیل شدند که در مدار قرار گرفته و سالم به زمین بازگشتند. وتروک و اوگولیوک که در سال ۱۹۶۶ به فضا فرستاده شدند هنوز هم رکورد طولانی ترین دوره حضور سگ سانان در فضا را در اختیار دارند. این دو سگ ۲۲ روز را در فضا سپری کردند.

حیوانات فضانورد

هام

اتحاد جماهیر شوروی در مسیر آماده شدن برای فرستادن انسان به فضا، انواع موش و خرگوش را در ماموریت هایی یک طرفه به فضا فرستاد. این کشور دو سگ را همراه با اولین خرگوش در سال ۱۹۵۹ به فضا پرتاب کرد. هام اولین شامپانزه ای بود که در سال ۱۹۶۱ فضا را دید. هام شامپانزه در ژانویه ۱۹۶۱ به فضا رفت. او در سال ۱۹۵۹ از غرب آفریقا آورده شد و توسط ناسا آموزش دید و در کل ۶٫۶ دقیقه بی وزنی را در طول سفر خود تجربه کرد. ماموریت موفقیت آمیز هام و بازگشت سالم او به زمین، راه را برای پرتاب موفق اولین فضانورد انسان ایالات متحده، آلن بی شپرد جونیور، در ۵ می ۱۹۶۱ هموار کرد. هام تا سال ۱۹۸۳ و زمان مرگش در دو باغ وحش زندگی کرد و جسد او در مقابل سالن مشاهیر فضایی بین المللی در آلموگوردو، نیومکزیکو به خاک سپرده شد.

حیوانات فضانورد

اولین خوک گینه ای نیز در سال ۱۹۶۱ توسط اتحاد جماهیر شوروی به فضا فرستاده شد. این خوک همراه با یک سگ و چند خزنده به فضا پرتاب شده و همه از این سفر پرماجرا جان سالم به در بردند. فرانسه نیز اولین و تنها گربه را در سال ۱۹۶۳ به فضا فرستاد. این گربه فیلیسیتی نام داشته و پس از تجربه بی وزنی سالم به زمین بازگشت اما پرواز بعدی با یک گربه دیگر با مشکلاتی مواجه گردید. بدین ترتیب اگر چه آموزش ها و برنامه هایی برای پرتاب گربه به فضا انجام شد اما فلسیتی تنها گربه ای بود که توانست به فضا برود.

حیوانات فضانورد

اتحاد جماهیر شوروی چندین لاک پشت، مگس و شپشک آرد را قبل از انسان و در سال ۱۹۶۸ به اطراف ماه فرستاد. این سفر یک هفته به طول انجامید و لاک پشت ها با حدود ۱۰ درصد وزن کمتر به زمین بازگشتند. عنکبوت، لاک پشت، ماهی و حشرات نیز بعد از رفتن انسان به ماه به این کره مرموز فرستاده شدند. بر اساس اسناد سازمان ناسا «خرگوش، لاک پشت، انواع حشرات، عنکبوت، ماهی، عروس دریایی، آمیب و جلبک به فضا فرستاده شد تا تاثیرات طولانی مدت زندگی در فضا بر روی رشد بافت ها و تولید مثل این موجودات در جاذبه صفر مورد بررسی قرار گیرد». اما دو عنکبوت به نام های آنیتا و آرابلا که در سال ۱۹۷۳ به فضا رفتند خبرساز شدند زیرا این دو موفق شدند در فضا تار بتنند. عنکبوت ها معمولاً قطر تارهای خود را بر اساس وزن خود مشخص کرده و از باد و جاذبه برای شروع ساخت تارهای خود استفاده می کنند.

حیوانات فضانورد

ناسا چندین عروس دریایی به فضا فرستاده و پس از تولید مثل، نوزدان آن ها را به زمین بازگردانده است. سازمان ناسا این کار را در دهه ۱۹۹۰ انجام داد تا نحوه انطباق این موجودات دریایی با جاذبه زمین پس از بازگشت را بررسی نماید. بچه عروس های دریایی برای انطباق با جاذبه با مشکل روبرو شدند. ناسا همچنین انواع مختلفی از ماهی ها را به پایگاه فضایی بین المللی فرستاد تا تاثیر خلاء را روی آن ها بررسی کند. اولین ماهی گورخری در سال ۲۰۱۵ به فضا فرستاده شد تا تاثیرات بی وزنی بر ماهیچه های آنان مشخص گردد تا به کمک نتایج آن بتواند درمان ها و داروهای جدیدی برای بیمارانی که به صورت دراز مدت روی تخت بیماری هستند و تحرک بسیار اندکی دارند کشف نماید. در فضا، ماهی ها و بچه قورباغه ها به دلیل جریان نداشتن آب نمی توانستند در یک مسیر مستقیم به حرکت ادامه دهند و دائماً دور خود می چرخیدند. به دلیل نبود جاذبه، ماهی ها از نور (در صورت وجود) به عنوان راهنما استفاده کرده و به سمت آن حرکت می کردند.

بیشتر بخوانید: ۸ کاری که فضانوردان نمی توانند در فضا انجام دهند

نوشته حیواناتی که فضانورد شدند؛ از سگ و گربه تا مگس میوه و عروس دریایی اولین بار در روزیاتو پدیدار شد.

ادامه مطلب / دانلود

نگاهی بر ماجرای «قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه» پس از نیم قرن

یکی از دستاوردهای مهم بشر در تمام دوران قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه بود؛ لحظه تاریخی در سال ۱۹۶۹ میلادی که مردم را در سراسر دنیا مجذوب خود کرد.

پنجاه سال قبل آپولو ۱۱ از مرکز فضایی کندی در فلوریدا به فضا پرتاب شد. همه چشم‌ها به فضانوردان داخل کپسول کوچکی دوخته شده بود. تصاویر مسحورکننده فرود سفینه فضایی آپولو ۱۱ بر ماه که ۵۰ سال پیش زنده از تلویزیون پخش شد، آنچه تا آن زمان غیرقابل تصور به نظر می‎رسید را به خانه میلیون‎ها آمریکایی برد، تصاویری که تأثیری عمیق بر فرهنگ و روان مردم این کشور باقی گذاشت.

به همین بهانه شاید بد نباشد پس از نیم قرن نگاهی داشته باشیم به ماجرای «قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه» پس از نیم قرن.

وقتی روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ سفینه “ایگل” (Eagle) سطح ماه را لمس کرد، دوربین تلویزیونی که کنار آن نصب شده بود، قدم‎های مردد نیل آرمسترانگ بر ماه و اولین کلمات او را ضبط کرد تا برای صدها هزار جفت چشم که در سرتاسر جهان به تلویزیون دوخته شده بود، نمایش داده شود. زبان والتر کرونکیت، مجری پوشش زنده مأموریت آپولو ۱۱ در شبکه سی بی اس، در ابتدا بند آمده بود اما در نهایت توانست این جمله را ادا کند: ” انسان بر ماه پا گذاشت! … وای، پسر، وای، پسر!”  او بعد از آن گفت دوست داشت حرف‎های عمیق‎تری بزند اما این‎ کل چیزی بود که توانست به زبان بیاورد.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

نزدیک به ۳۰ ساعت طول کشید تا سرنشینان آپولو ۱۱ مأموریت خود بر روی ماه را تمام کنند و کرونکیت که به واسطه اجرای برنامه‎های خبری به عنوان “قابل‎اعتمادترین فرد در آمریکا” شناخته می‎شد ۲۷ ساعت از این مدت را روی آنتن زنده شبکه سی‌بی‌اس بود.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

تریسی دالبی، استاد روزنامه‎نگاری دانشگاه تگزاس در شهر آستین می‎گوید: “ناسا به جای پنهان‌کاری، اطلاعات در اختیار خبرنگاران می‎گذاشت و با این کار در بازاریابی برای مأموریت آپولو فوق‎العاده عمل کرد. آن‎ها فضانوردان را به عنوان قهرمانان نمایش جلوه می‌دادند و رسانه‎های خبری هم تا حد زیادی از آن استقبال می‎کردند. به این ترتیب آن‎ها داستان‎هایی خوش‎بینانه برای تعریف کردن داشتند، آن هم در دوره‎ای که آمریکا درگیر جنگ ویتنام بود و پوشش‎های خبری به سیاست‎های آشفته کشور اختصاص داشت.”

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ مردم در پارک مرکزی نیویورک جمع شدند تا بر یک صفحه نمایش غول آسا فرود انسان بر ماه را تماشا کنند. این یکی از سه صفحه نمایشی بود که شبکه‎های تلویزیونی بزرگ آمریکا برای نمایش عمومی این رویداد نصب کرده بودند.

با این که بسیاری از مفسران امیدوار بودند فرود بر ماه به واسطه خلاقیت و نوآوری‎اش راهی به سوی صلح باز کند، اوضاع سیاسی جهان به همان شکل قبل به کار خود ادامه داد.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹، ساعت ۲۰:۱۸ جهانی بر کره ماه فرود آمدند. حدود ۶ ساعت بعد، آرمسترانگ در ۲۱ ژوئیه ساعت ۲:۵۶ جهانی بر ماه گام نهاد. فضانورد سوم این مأموریت مایکل کالینز، به تنهایی در مدار ماه باقی‌ماند تا ۱۵ ساعت دیگر دو فضانورد دیگر به او ملحق شدند. پس از ۸ روز زندگی در فضا، هر سه فضانورد به زمین بازگشتند.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

فضانوردان فضاپیمای آپولو ۱۱ توانایی خرید بیمه عمر را برای خود نداشتند زیرا در آن زمان شرکت‌های بیمه فضانوردان را به جهت خطر خیلی بالا بیمه نمی‌کرد لذا آنها تا می‌توانستند از خود عکس گرفتند و پای آن را امضا کردند تا در صورت بوجود آمدن یک فاجعه آن عکس‌های اصل امضا شده یک منبع خوب درآمد برای خانواده های آنها به حساب آید.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

آرمسترانگ، آلدرین و کالینز، پس از هشت روز سفر در کابینی در ابعاد یک خودروی بزرگ و طی مسافت تقریبا ۸۰۰ هزار کیلومتر به ماه رسیدند. فضانوردها در طول پرتاب و فرود به تخت‌های نیمکت‌مانندی در ماژول فرماندهی بسته شده ‌بودند که حداکثر عرض آن‌ها به ۳.۹ متر می‌رسد.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

پس از این مأموریت ناسا برای تبلیغ فعالیت‎ها و استحکام بخشیدن به میراث خود به تکاپو افتاد اما در طول دهه ۱۹۷۰ هم مردم هم رسانه‎ها شروع کردند به زیر سوال بردن هزینه‎های مربوط به اکتشافات فضایی. البته شکی وجود نداشت که سفر به ماه بر فرهنگ جامعه تأثیری عمیق به جا گذاشته؛ عبارت‎هایی همچون “روی تاریک ماه” ، “ایگل فرود آمد” و ” قدمی کوچک برای بشر” بخشی از تاریخ آمریکا شدند. در عین حال، شیفتگی بشر به فضای خارج از منظومه شمسی همچنان به قوت خود باقی بود و در دهه ۱۹۷۰ میلادی علاقه به ژانر علمی تخیلی به اوج خودش رسید. موجی که ستاره‎های راک از جمله پینک فلوید و دیوید بوئی همچنین فیلمسازانی مثل جورج لوکاس و ریدلی اسکات را تحت تأثیر قرار داد. جورج لوکاس سال ۱۹۷۷ اولین قسمت مجموعه فیلم‎های “جنگ ستارگان” را ساخت و فیلم علمی- تخیلی/ ترسناک ریدلی اسکات به نام “بیگانه” هم سال ۱۹۷۹ روی پرده سینماها رفت.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

بحث اصلی در نظریه ساختگی بودن فرود انسان بر ماه این است که آمریکا در دهه ۱۹۶۰ میلادی فناوری لازم را نداشته که چنین مأموریتی را با موفقیت به پایان برساند. بنابراین این تصور شکل گرفت که ناسا بعد از پی بردن به ناممکن بودن این مأموریت، یک فرود ساختگی ترتیب داده تا در مسابقه فضایی با اتحاد جماهیر شوروی سابق به این کشور ضربه‎ای محکم وارد کند. کشوری که در آن زمان با فرود موفقیت‌آمیز کاوشگرش بر سطح ماه از رقیبش پیش افتاده بود. به محض بازگشت سفینه فضایی آپولو ۱۱، شایعاتی به راه افتاد که واقعی بودن فرود نیل آرمسترانگ بر ماه را زیر سوال می‎برد؛ لحظه‎ای که برای همیشه با این جمله معروف آرمسترانگ در ذهن‎ها ثبت شد: ” این قدمی است کوچک برای انسان و جهشی عظیم برای بشریت.”

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

تصاویر فرود آپولو ۱۱ برای کسانی که سفر به ماه را انکار می‎کردند مجموعه مدرک بود. آن‌‎ها می‎پرسیدند چرا در فضای پس‎زمینه سطح ماه ستاره‎ای دیده نمی‎شود و پرچم آمریکا در محیطی که هوا در آن جریان ندارد تکان خورده است. مایکل ریچ، ستاره‎شناس از دانشگاه کالیفرنیا می‎گوید برای رد این تئوری یک توجیه علمی وجود دارد. پرچم به دلیل فشاری که آرمسترانگ و دیگر فضانورد همراه او به نام باز آلدرین موقع فرو کردن آن در زمین وارد کرده‎اند، چین خورده و از آنجایی که جاذبه در سطح ماه یک ششم جاذبه زمین است، پرچم به همان حالت باقی مانده است.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

نکته دیگری که انکار کنندگان مأموریت آپولو ۱۱ روی آن دست گذاشته‎اند، آسمان بدون ستاره در تصاویر مربوط به فرود آپولو ۱۱ بر ماه است. اما این در واقع نتیجه تضاد شدید میان مناطق روشن و تاریک تصویر است که در عکاسی پدیده‎ای رایج به حساب می‎آید. اما دلیل این اتفاق چیست؟ برایان کوبرلین، استاد اخترفیزیک موسسه فناوری راچستر می‎گوید از آنجایی که سطح ماه نور خورشید را منعکس می‎کند در تصاویر بسیار روشن می‎افتد. این روشنایی باعث می‎شود ستارگان نسبتا کم نور در تصاویر تاریک‎تر به نظر برسند. به همین دلیل است که در عکس‎های مأموریت آپولو ۱۱ ستاره‎ها دیده نمی‎شوند. در واقع نور ستاره‎ها بسیار ضعیف است. احتمالا زمان نوردهی دوربین هم بالا بوده است.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

ادعاهای جعلی بودن فرود بشر بر ماه، ردپاهای به جا مانده فضانوردان بر ماه را هم هدف قرار داده‎اند. آن‎ها معتقدند به دلیل نبود رطوب در سطح ماه تصویر معروف ردپای آلدرین نمی‎تواند واقعی باشد. مارک رابینسون، استاد دانشگاه ایالتی آریزونا برای این یک توجیه علمی دارد. سطح ماه با لایه‎ای از سنگ‎ریزه و گرد و خاک به نام “سنگ پوشه” یا “رگولیت” پوشیده شده است. این لایه بسیار نرم است و وقتی رویش قدم بگذاری براحتی فشرده می‎شود. ذراتی که این لایه را تشکیل داده‎اند خاصیت چسبندگی دارند و به همین دلیل حتی وقتی پایت را بلند کنی، رد پا همچنان شکل خود را حفظ می‌کند. نکته دیگری که رابینسون به آن اشاره می‎کند این است که ردپاها ممکن است میلیون‎ها سال بر سطح ماه باقی بمانند چون آنجا اتمسفر وجود ندارد و در نتیجه از وزش باد هم خبری نیست.

قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه

کمربند وان آلن پرتوهایی هستند دورادور زمین و نتیجه برهم‌کنش باد خورشیدی با میدان مغناطیسی زمین. در مراحل اولیه مسابقه فضایی، پرتوهای این کمربند یکی از نگرانی‎های اصلی بود؛ اینکه فضانوردان در معرض میزان کشنده‎ای از این پرتوها قرار بگیرند. اما به گفته ناسا، سرنشینان آپولو ۱۱ در سفر خود به ماه کمتر از دو ساعت در کمربند وان آلن بودند و در نقاطی که تشعشعات به حداکثر می‎رسند حتی پنج دقیقه هم باقی نماندند؛ یعنی آنقدر آنجا نبودند که پرتوها رویشان اثر کند.

نوشته نگاهی بر ماجرای «قدم گذاشتن انسان بر روی کره ماه» پس از نیم قرن اولین بار در روزیاتو پدیدار شد.

ادامه مطلب / دانلود

با این روش ها در روزهای گرم تابستان از داغ شدن گوشی خود جلوگیری کنید

یکی از مشکلات همیشگی گوشی های هوشمند داغ شدن آن ها است. این مشکل در روزهای گرم تابستان به دلیل بالا رفتن دمای هوا بیشتر می شود. ساختار گوشی های هوشمند و نوع عملکرد آن ها به گونه ای است که باعث تولید حرارت در آن ها می شود و میزان این حرارت به میزان الکتریسیته ای بستگی دارد که درون این گوشی ها جا به جا می شود. وقتی این مسأله با گرمای خورشید داغ تابستان همزمان می شود، تلفن همراه شروع به داغ شدن می کند. در ادامه به ۱۳ روش ساده برای مقابله با داغ شدن گوشی می پردازیم.

۱- باتری گوشی را فقط تا ۸۰ درصد شارژ کنید

جلوگیری از داغ شدن گوشی

اگر مجبور هستید گوشی خود را در طول شب شارژ کنید، حتما آن را روی یک سطح صاف و خنک بگذارید، نه روی بالش یا ملافه. اما به هیچ وجه نباید تلفن تان را کامل شارژ کنید. وقتی گوشی خود را دائما کامل شارژ می کنید، طول عمر باتری آن کوتاه می شود. تلفن های همراه وقتی کامل شارژ می شوند بیشتر مستعد داغ شدن هستند، بنابراین وقتی باتری گوشی به ۳۰ درصد رسید آن را شارژ و زمانی که به ۸۰ درصد رسید آن را از برق جدا کنید.

۲- گوشی را مستقیما در معرض نور خورشید قرار ندهید

اگرچه بدیهی به نظر می رسد اما بسیاری از ما مرتکب این اشتباه می شویم. هرگز گوشی خود را برای مدت طولانی زیر نور آفتاب رها نکنید.

۳- اپلیکشن هایی که استفاده نمی کنید را ببندید

وقتی همزمان چندین اپلیکیشن را باز می کنید در واقع گوشی خود را وادار به اضافه کاری می کنید. این مسأله شامل باز کردن تب های متعدد در مرورگر وب هم می شود. بنابراین عادت کنید که گهگاه اپلیکیشن های بلااستفاده را ببندید. در هنگام شارژ کردن گوشی هم اپلیکیشن ها را ببندید (به ویژه اپلیکیشن هایی مثل بازی ها که گرافیک سنگینی دارند). همچنین می توانید اپلیکیشن هایی روی گوشی خود نصب کنید که به طور خودکار اپلیکیشن های بلااستفاده را موقتا غیر فعال و شارژ کلی دستگاه را حفظ می کنند.

۴- نور گوشی را کم کنید

نور گوشی را کم کنید، به ویژه زمانی که در فضای بیرون از آن استفاده می کنید. اگر با کم کردن نور گوشی به سختی می توانید صفحه ی آن را ببینید از محافظ های ضد تابش برای گوشی خود استفاده کنید.

۵- اپلیکیشن ها را آپدیت کنید

سیستم عامل و اپلیکیشن های گوشی را همیشه آپدیت کنید چون ممکن است در نسخه های قدیمی باگ هایی وجود داشته باشد و بعد از آپدیت شدن و رفع باگ، عملکرد گوشی بهبود یابد.

۶- خوره ی اپلیکیشن نباشید

اپلیکیشن هایی که هیچوقت از آن ها استفاده نمی کنید را حذف کنید. این مسأله شامل غیر فعال کردن نوتفیکیشن ها، اپلیکیشن هایی که در پس زمینه ی گوشی فعال هستند و سرویس های مکان یاب برخی اپلیکیشن ها هم می شود.

۷- از حالت هواپیما استفاده کنید

وقتی به جایی می روید که می دانید ساعت ها از گوشی خود استفاده نخواهید کرد، گوشی را خاموش یا در حالت هواپیما قرار دهید. وقتی از گوشی خود استفاده نمی کنید لزومی ندارد شارژ گوشی تان هدر برود.

۸- از بلوتوث گوشی طولانی مدت استفاده نکنید

سعی کنید برای مدت طولانی از بلوتوث گوشی استفاده نکنید و وقتی کارتان با آن تمام شد مطمئن شوید که بلوتوث را خاموش کرده اید. اگر گوشی شما به طور خودکار به بلوتوث ماشین تان متصل می شود حالت auto-pairing (جفت سازی خودکار) را غیر فعال کنید، به ویژه اگر آن روز قصد ندارید با تلفن صحبت یا به موسیقی یا پادکست گوش کنید.

۹- اگر گوشی اندرویدی دارید یک آنتی ویروس روی آن نصب کنید

اگر سیستم عامل گوشی تان اندروید است و تلفن همراه تان مرتبا داغ می شود، ممکن است گوشی شما آلوده به ویروس باشد. گوشی های اندرویدی در برابر بدافزارها آسیب پذیر هستند، بنابراین با نصب یک آنتی ویروس بر روی گوشی خود احتمال آلودگی به ویروس را از بین ببرید.

۱۰- دست از بازی کردن بکشید

اگر در حین بازی، گوشی تان داغ شد، دست از بازی کردن بکشید و حتما مطمئن شوید که بعد از اتمام بازی، اپلیکیشن آن در پس زمینه ی گوشی فعال نمانده باشد.

۱۱- کاور گوشی را دربیاورید

اگر گوشی تان داغ شده، کاور آن را دربیاورید تا دمای گوشی پایین بیاید.

۱۲- کابل شارژ را چک کنید

اگر در زمان شارژ کردن، گوشی تان داغ می شود، ممکن است مشکلی در رابطه با کابل شارژ وجود داشته باشد. بنابراین کابل را جدا و دوباره متصل کنید و بررسی کنید که آیا مشکل حل شده یا نه.

۱۳- دوربین گوشی هم می تواند علت داغ شدن آن باشد

با جستجوی عبارت phone overheats camera در گوگل به صدها مورد گزارش از این مشکل رایج بر می خورید. این مسأله زمانی رخ می دهد که با دوربین گوشی ویدئویی طولانی ضبط می کنید. بنابراین اگر گوشی تان داغ شده و ۵ دقیقه ی گذشته را مشغول فیلمبرداری با دوربین آن بوده اید، کار ضبط را متوقف کنید و اپلیکیشن دوربین را ببندید.

نوشته با این روش ها در روزهای گرم تابستان از داغ شدن گوشی خود جلوگیری کنید اولین بار در روزیاتو پدیدار شد.

ادامه مطلب / دانلود

نگاه نزدیک به بی صداترین و پیشرفته ترین زیردریایی غیر هسته‌ای جهان ساخت ژاپن

ژاپن در روزهای گذشته از طرح اولیه جدیدترین نسل زیردریایی های تهاجمی غیرهسته ای خود رونمایی کرده است. زیردریایی های جدید ۲۹SS قرار است که از اوایل دهه ۲۰۳۰ جایگزین زیردریایی های کنونی کلاس «سوریو» (Sōryū) شوند. این غول جنگی متعلق به آینده باعث خواهد شد که توکیو همچنان اعتبار خود را به عنوان سازنده بی صدا ترین و مدرن ترین زیردریایی های غیرهسته ای جهان حفظ نماید. یکی از شناخته شده ترین قدرت های تولید زیردریایی در سطح جهان کشوری است که به طور رسمی دارای نیروی دریایی نیست. نیروهای دفاع دریایی ژاپن بیش از ۲۰ فروند زیردریایی دیزلی الکتریکی در اختیار دارد که بهترین زیردریایی های غیر هسته ای جهان به شمار می آیند.

زیردریایی غیرهسته ای ژاپن

زیردریایی های موجود کلاس سوریو، زیردریایی های غول پیکر اما بی صدا هستند که به تکنولوژی عایق صدای گسترده در همه بخش ها، سیستم درگیری اتوماتیک و سیستم پیشرانه مستقل از هوا که به زیردریای امکان می دهد بدون آمدن به سطح هفته ها در زیر دریا بماند مجهز شده اند. سال گذشته بود که ژاپن این کلاس از زیردریایی های خود را با نصب باتریی های بزرگ لیتیومی-یونی به عنوان منبع بی صدای انرژی روزآمدسازی کرد. زیردریایی کلاس سوریو نسبتاً جدید و جوان به شمار می آید زیرا اولین نمونه آن در سال ۲۰۰۹ به آب انداخته شد، به همین دلیل درک جایگزینی بسیار زود آن برای بسیاری از نیروهای دریایی جهان دشوار است. اما ژاپن معمولاً زیردریایی های خود را تنها ۲۰ سال در سرویس نگه می دارد که دوره نسبتاً کوتاهی برای تجهیزات بزرگ و پرهزینه دریایی به شمار می آید.

زیردریایی غیرهسته ای ژاپن

بدین ترتیب صنایع سنگین میتسوبیشی، یکی از بزرگ ترین زیردریایی سازان کشور ژاپن، زیردریایی جدید ۲۹SS را طراحی کرده است. انتظار می رود که این زیردریایی در اواخر دهه ۲۰۲۰ به مرحله تولید نهایی برسد و نام آن از ۲۹اُمین سال حکومت امپراطور آکیهیتو (۲۹) و عبارت اختصاری زیردریایی تهاجمی غیرهسته ای (SS) گرفته شده است. زیردریایی ۲۹SS یک طراحی جدید بر اساس زیردریایی های کلاس سوریو با شکل دماغه و ظاهر بدنه متفاوت و منحصربفرد است که در زمینه حرکت در آب و به سطح آمدن رویکرد کاملاً متفاوتی دارد. در این زیردریایی شکل کلی بدنه زیردریایی های قبلی حفظ شده اما تغییراتی مهم در آن ها ایجاد شده است. اندازه باله به مقدار قابل توجهی کاهش یافته و در بدنه ترکیب شده است که کشش هیدرودینامیک آن را کاهش می دهد. این تغییر باعث بی صداتر شدن زیردریایی و افزایش نسبی سرعت آن خواهد شد و البته از مصرف انرژی نیز خواهد کاست.

زیردریایی غیرهسته ای ژاپن

زیردریایی کلاس سوریو

بیشتر بخوانید: غول «بلگورود»؛ بزرگ ترین زیردریایی هسته ای جهان توسط روس ها به آب انداخته شد

زیردریایی های غیرهسته ای که در شرایط جنگی در زیر آب باقی می مانند باید با دقت بسیار بیشتری سوخت و انرژی خود را مدیریت کنند در غیر این صورت باید ریسک کرده و به سطح آب بیایند که می تواند عواقب جبران ناپذیری برای آن ها داشته باشد. صفحات شیرجه زیردریایی نیز از باله جدا شده و به بدنه اضافه شده اند. ۲۹SS همچنین به جای پروانه های معمول برای تولید پیشرانه از یک پمپ جت (pumpjet) استفاده می کند. برخلاف سیستم های پروانه ای متداول که از تیغه های بدون پوشش برای زیر و رو کردن آب استفاده می کنند، پمپ جت آب را به درون خود کشیده و تحت فشار آن را از انتهای خود بیرون می دهد. پمپ جت ها بسیار بی صداتر و دارای قدرت مانور بیشتری نسبت به پروانه های متداول بوده و معمولاً در زیردریایی های بسیار سریع با سوخت هسته ای مورد استفاده قرار می گیرند.

زیردریایی غیرهسته ای ژاپن

در حالی که انتظار نمی رود ژاپن به این زودی ها دست به تولید زیردریایی های هسته ای بزند، تغییر سیستم پیشرانه زیردریایی های آینده و استفاده از سیستم های تمام الکترونیکی می تواند سرعت را در این زیردریایی ها افزایش دهد. بعد از جنگ جهانی دوم وقفه ای در تولید زیردریایی ها در ژاپن رخ داد و وقتی که این صنعت در ژاپن از سر گرفته شد به شدت تحت تاثیر زیردریایی های آمریکایی قرار گرفت اما رفته رفته ژاپنی ها در طراحی زیردریایی هایشان راه خود را رفتند. زیردریایی های مدرن ژاپنی به خاطر پیچیدگی و پیشگام بودند در استفاده از تکنولوژی های جدید مانند باتری های لیتیومی-یونی مشهور هستند. طراحی جدید زیردریایی های این کشور بر روی بهبود جنس واقعی زیردریایی متمرکز بوده و نشان می دهد که نیروی دریایی ژاپن به ساخت زیردریایی های بسیار توانمند که به سادگی بهترین زیردریایی های غیر هسته ای جهان هستند ادامه خواهد داد.

زیردریایی غیرهسته ای ژاپن

۲۹SS  به احتمال فراوان همان سلاح های زیردریای های کلاس سوریو را خواهد داشت که از ۶ لانچر اژدر ۵۳۳ میلیمتری نصب شده روی دماغه تشکیل خواهد شد. این زیردریایی تا ۳۰ اژدر، ترکیبی از اژدرهای سنگین نوع ۸۹ و موشک های ضد کشتی ساب هارپون را حمل خواهد کرد. اگر چه به طور کلی تمایل برای نصب سیلوهای پرتاب عمودی در پشت باله زیردریایی ها باب شده است اما ژاپن موشکی برای استفاده در این سبک پرتاب ندارد. توسعه و تحقیقات بیشتر روی این نمونه اولیه از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۸ ادامه داشته و اولین مورد از آن در حدود سال ۲۰۳۱ به آب انداخته خواهد شد.

بیشتر بخوانید: «نهنگ قاتل»؛ زیردریایی غول پیکر و بدون سرنشین بوئینگ در نیروی دریایی ایالات متحده

نوشته نگاه نزدیک به بی صداترین و پیشرفته ترین زیردریایی غیر هسته‌ای جهان ساخت ژاپن اولین بار در روزیاتو پدیدار شد.

ادامه مطلب / دانلود